أزل ن نزمرت

للشاعر المنشد عمر بن سليمان بوسعدة

وي كنعن ئمانس ؤسّان

ئناس اديزوا غل تدارت ن ئمووان

ازل ن تالويت يتوسّان اينْ ومشان

تازمرت ايْ تبنين ئي وى مضين اطّان

اسّينّات اتسلّدْ ئي ونّهت د وندرا

د وي لان يسدچوم اوسوفين اسفار

د و يضيضن ئداق غل وفوغ ازغار

يسعيا سامو س وضران ال ديدْ بڒ

منشت ديسن ئي نّان : أنچ أنچ

سي وضان دولند قّارن انّج انّج

تمدورت تقار: " وي خسن اديافج"

س تسونان س ربي ادياوض انّج

ئزيغ سرس ئمانس تيجورد

اڤّود ؤمارو تنيد "ياس تاڒ"

اتّا اسوفي اتّا اصوضي

اسمل جاجتش ويجي غي س وزغار

اڒبحد ايوا س وسان ئي ميّسنْ

ؤنّسّين بتّا ئسكرام ئمار.

 

المصدر : انثولوجيا الأدب المزابي ⵉⴷⵓⵔⵔⴰⵏ ⵏ ⵜⵙⴻⴽⵍⴰ ⵜⵓⵎⵥⴰⴱⵜ‎

Tags: تراث, لغة, شعر, الأمازيغية وتيفيناغ